การบัญชี สำหรับ พนักงาน หุ้น ตัวเลือก ใน อินเดีย

ABC ของตัวเลือกหุ้นของพนักงานมีแผนดึงดูดความสนใจและการสร้างแรงจูงใจพนักงานที่มีพรสวรรค์เป็นเป้าหมายหลักของโครงการ Employee Stock Option Program (ESOP) เพื่อรักษาทุนมนุษย์ บริษัท ต่างๆในอินเดียกำลังลงทุนเงินเป็นจำนวนมากในปัจจุบัน หนึ่งในสื่อดังกล่าวคือการกระตุ้นให้พนักงานได้รับความช่วยเหลือจากโครงการ ESOP ภายใต้โครงการนี้ทางเลือกที่จะได้รับให้กับพนักงานที่จะได้รับหุ้นของ บริษัท หุ้นเหล่านี้เรียกว่าเป็นตัวเลือกหุ้นและได้รับจากนายจ้างตามผลการปฏิบัติงานของพนักงาน บริษัท เสนอขายหุ้นให้กับพนักงานและเป็นค่าชดเชยที่รอการตัดบัญชี ตามหลักเกณฑ์ของ SEBI พนักงานควรเป็นพนักงานประจำที่อาศัยอยู่ในอินเดียหรือนอกประเทศอินเดีย นอกจากนี้ยังมีกรรมการของ บริษัท ที่สามารถทำหน้าที่ได้หรือไม่อาจเป็นผู้กำกับได้ตลอดเวลา ความคิดพื้นฐานที่จะให้ทางเลือกหุ้นพนักงานในวันแรกคือการประหยัดค่าชดเชยเงินสด มันเป็นวิธีที่จะกระตุ้นให้พนักงานและแม้กระทั่งการประหยัดเงินคืนเงินสำหรับบางส่วนของ บริษัท ที่เป็นเงินสดรัด แผนเหล่านี้เกินกว่าเงินเดือนของพนักงาน แต่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบการเงินโดยตรง ต่อมาแนวคิดเรื่องแรงจูงใจในการเลือกใช้และการเก็บรักษาทำให้เกิดการกระจาย ESOP ในแนวดิ่งของ บริษัท นี้เป็นพื้นล็อคในระยะเวลาสำหรับพนักงาน เป็นวันที่กำหนดที่สามารถใช้ตัวเลือกหุ้นได้ ตัวอย่างเช่น Mr. Deepak ได้รับเลือกจาก บริษัท ของเขาเป็นระยะเวลา 3 ปีในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2555 ซึ่งหมายความว่าวันที่ได้รับสิทธิคือวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 ราคาเสนอขายให้แก่นาย Deepak จำนวน 500 หุ้น มีมูลค่า Rs 250 ราคานี้เป็นราคาการให้สิทธิ ซึ่งหมายความว่าในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2015 เขาสามารถใช้สิทธิ์ในการซื้อหุ้นได้ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเงื่อนไข สมมติว่าราคาหุ้นในวันที่ 2 ก. พ. 2558 เท่ากับ 650 จะทำให้ได้กำไร Rs 400 ต่อหุ้นซึ่งมีกำไร 2,00,000 รูเบิลต่อพนักงานถ้าใช้ทางเลือกหลังจาก 3 ปี นัยสำคัญทางภาษีของแผนการเลือกหุ้น: จนถึงปี 2538 ไม่มีข้อกำหนดเรื่อง ESOP แต่ในปีภาษีเงินได้เจ้าหน้าที่ชี้แจงด้วยความช่วยเหลือของวงกลมว่าตัวเลือกเหล่านี้ซึ่งทำให้หุ้นของ บริษัท ที่มีให้พนักงานที่ต่ำกว่าราคาตลาดจะดึงดูดภาษี สิ่งแรกและสำคัญที่สุดคือดุลพินิจของพนักงาน การใช้ตัวเลือกหรือการปฏิเสธทั้งหมดขึ้นอยู่กับพนักงาน ผลประโยชน์ของโครงการ ESOP เป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือนพนักงานและต้องเสียภาษีเป็นรายได้ คำนวณจากราคาตลาดของหุ้น ณ วันใช้สิทธิและราคาที่ได้รับ ผู้อยู่อาศัยทั่วไปต้องจ่ายภาษีเหล่านี้ตามรายได้ทั่วโลก สำหรับ บริษัท จดทะเบียนในอินเดียสำหรับ บริษัท ทั้งหมดที่จดทะเบียนในอินเดีย 15 เปอร์เซ็นต์ของภาษีจะเรียกเก็บภายใต้กำไรระยะสั้น (STCG) ภาษีเงินได้ระยะยาว (LTCG) ไม่ได้เกิดขึ้นในกรณีนี้ สำหรับ บริษัท ที่อยู่นอกประเทศอินเดีย: สำหรับ บริษัท ที่ไม่ได้จดทะเบียนในประเทศอินเดีย แต่อยู่ในตลาดหุ้นอื่น ๆ ทั่วโลกการได้รับเงินทุนระยะสั้นจะถูกเพิ่มเป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือนและภาษีจะขึ้นอยู่กับแผ่นเงินเดือน LTCG คิดเป็นร้อยละ 20 พร้อมกับดัชนี ตัวอย่างเช่นนายจ้างได้ให้สิทธิในการจัดสรรหุ้นจำนวน 400 หุ้นเป็นเวลา 4 ปีสำหรับพนักงานที่มีสิทธิ์ทั้งหมด โดยมีรายละเอียดดังนี้วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 นายราชันต์หนึ่งในพนักงานของ บริษัท ได้รับการจัดสรร 100 หุ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม 2553 โดยในวันที่มีการกำหนดราคาหุ้นนั้นจะมีมูลค่า 500 รูเบิลเขาขายหุ้นดังกล่าวที่ Rs 1500 เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2554 ภาษี ณ เวลาที่มีการจัดสรร STCG จะเป็น (500-100) 100 20 Rs 8000 (พิจารณานาย Raj อยู่ในวงเล็บร้อยละ 20) ภาษี ณ เวลาที่ขาย: (1500-500) 10015 Rs 15000 InvestmentYogi เป็นพอร์ทัลการเงินส่วนบุคคลชั้นนำ คำเตือน: ข้อมูลทั้งหมดในบทความนี้ได้จัดทำขึ้นโดย InvestmentYogi และ NDTV Profit ไม่รับผิดชอบต่อความถูกต้องและความครบถ้วนของข้อมูลเดียวกันสำหรับครั้งสุดท้าย: การเลือกหุ้นเป็นเวลาที่ถึงกำหนดสิ้นสุดการอภิปรายเกี่ยวกับการบัญชีสำหรับตัวเลือกหุ้น การโต้เถียงเกิดขึ้นนานเกินไป ในความเป็นจริงกฎการรายงานตัวเลือกหุ้นผู้บริหารจะเริ่มตั้งแต่ปีพ. ศ. 2515 เมื่อคณะกรรมการหลักการบัญชี (Accounting Principles Board) ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของคณะกรรมการมาตรฐานการบัญชีการเงิน (FASB) ได้ออก APB 25 กฎระบุว่าต้นทุนของตัวเลือกที่ให้ วันที่ควรจะวัดโดยความแตกต่างที่แท้จริงของพวกเขามีความแตกต่างระหว่างมูลค่าตลาดยุติธรรมในปัจจุบันของหุ้นและราคาการใช้สิทธิของตัวเลือก ภายใต้วิธีนี้ไม่มีการกำหนดต้นทุนให้กับตัวเลือกเมื่อราคาการใช้สิทธิถูกกำหนดด้วยราคาตลาดในปัจจุบัน เหตุผลของกฎค่อนข้างง่ายเนื่องจากไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดเมื่อได้รับเงินทุนการออกออปชันหุ้นไม่ใช่รายการที่สำคัญทางเศรษฐกิจ Thats สิ่งที่หลายคนคิดว่าในเวลา ยิ่งกว่านั้นทฤษฎีหรือการปฏิบัติเพียงเล็กน้อยก็พร้อมใช้งานในปีพ. ศ. 2515 เพื่อเป็นแนวทางในการกำหนดมูลค่าของเครื่องมือทางการเงินที่ไม่ได้รับการยกเว้น APB 25 ล้าสมัยภายในหนึ่งปี สิ่งพิมพ์ในปีพ. ศ. 2516 ของสูตร Black-Scholes กระตุ้นให้เกิดการเติบโตอย่างมากในตลาดสำหรับการซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์การเคลื่อนไหวที่เสริมด้วยการเปิดตัวนอกจากนี้ในปีพ. ศ. 2516 ของ Chicago Board Options Exchange ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่การเติบโตของตลาดการซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้าถูกสะท้อนโดยการใช้สิทธิเลือกหุ้นที่เพิ่มขึ้นในการจ่ายค่าตอบแทนของผู้บริหารและพนักงาน ศูนย์สิทธิการเป็นเจ้าของพนักงานแห่งชาติประมาณการว่ามีพนักงานเกือบ 10 ล้านคนได้รับสิทธิในการซื้อหุ้นในปี 2543 ในจำนวนน้อยกว่า 1 ล้านคนในปีพ. ศ. 2533 ในไม่ช้ามันก็ชัดเจนทั้งในทางทฤษฎีและการปฏิบัติว่าทางเลือกใด ๆ มีมูลค่ามากกว่ามูลค่าที่แท้จริงที่กำหนดโดย APB 25. FASB เริ่มทบทวนการเลือกบัญชีหุ้นในปี 2527 และหลังจากผ่านไปนานกว่าทศวรรษแห่งการโต้เถียงที่รุนแรงในที่สุดก็ได้ออก SFAS 123 ในเดือนตุลาคม พ. ศ. 2538 ทั้งนี้ บริษัท มิได้แนะนำ บริษัท SFAS ให้รายงานต้นทุนของตัวเลือกที่ได้รับและเพื่อกำหนดมูลค่าตลาดยุติธรรม โดยใช้แบบจำลองการคิดราคา มาตรฐานใหม่นี้เป็นการประนีประนอมซึ่งสะท้อนถึงการล็อบบี้ที่รุนแรงโดยนักธุรกิจและนักการเมืองในการรายงานที่จำเป็น พวกเขาอ้างว่าตัวเลือกหุ้นของผู้บริหารถือเป็นองค์ประกอบที่กำหนดไว้ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาเศรษฐกิจพิเศษของอเมริกาดังนั้นความพยายามในการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทางบัญชีสำหรับพวกเขาคือการโจมตีรูปแบบที่ประสบความสำเร็จอย่างมหาศาลสำหรับการสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ในอเมริกา อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ บริษัท ส่วนใหญ่เลือกที่จะละเว้นข้อเสนอแนะที่พวกเขาคัดค้านอย่างรุนแรงและยังคงบันทึกเฉพาะค่าที่แท้จริงในวันที่ให้โดยปกติจะเป็นศูนย์ของทุนสนับสนุนตัวเลือกหุ้นของพวกเขา ต่อจากนี้ความนิยมในราคาหุ้นที่เพิ่มสูงขึ้นทำให้นักวิจารณ์เห็นว่ามีรูปแบบการเลือกใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอย่างเช่นสปอร์ตส์ แต่เนื่องจากความผิดพลาดการอภิปรายได้กลับมาพร้อมกับการแก้แค้น ปัญหาเรื่องอื้อฉาวในบัญชีของ บริษัท โดยเฉพาะได้เผยให้เห็นว่าภาพของผลการดำเนินงานทางเศรษฐกิจของ บริษัท หลายแห่งมีความลวงเพียงใด นักลงทุนและหน่วยงานกำกับดูแลได้ตระหนักว่าการชดเชยตามตัวเลือกนี้เป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการบิดเบือนอย่างมาก หาก AOL Time Warner ในปี 2544 ได้รายงานว่ามีค่าใช้จ่ายหุ้นของพนักงานตามคำแนะนำของ SFAS 123 จะทำให้ขาดทุนจากการดำเนินงานประมาณ 1.7 พันล้านรายแทนที่จะเป็นรายได้จากการดำเนินงานที่ 700 ล้านรายที่รายงานไว้จริง เราเชื่อว่ากรณีที่ตัวเลือกการใช้จ่ายมากจนเกินไปและในหน้าต่อ ๆ ไปเราจะตรวจสอบและยกเลิกการอ้างสิทธิ์หลักที่เสนอโดยผู้ที่ยังคงคัดค้าน เราแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับข้อคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้การให้สิทธิในหุ้นมีผลกระทบต่อกระแสเงินสดอย่างแท้จริงซึ่งจำเป็นต้องมีการรายงานว่าวิธีการวัดปริมาณความหมายเหล่านี้มีอยู่การเปิดเผยเชิงอรรถนั้นไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับได้สำหรับการรายงานธุรกรรมในรายได้ แถลงการณ์และงบดุลและการยอมรับอย่างเต็มที่ของค่าใช้จ่ายตัวเลือกไม่จำเป็นต้องคำนวณแรงจูงใจของกิจการผู้ประกอบการ จากนั้นเราจะพูดถึงวิธีที่ บริษัท ต่างๆอาจจะรายงานเกี่ยวกับต้นทุนของตัวเลือกต่างๆในงบกำไรขาดทุนและงบดุลของพวกเขา ความผิดพลาดที่ 1: ตัวเลือกสต็อคไม่แสดงถึงต้นทุนที่แท้จริงหลักการพื้นฐานของการบัญชีว่างบการเงินควรบันทึกธุรกรรมที่มีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจ ไม่มีใครสงสัยว่าตัวเลือกการซื้อขายมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ที่ซื้อและขายทุกวันทั้งในตลาดที่ไม่ขายตามเคาน์เตอร์หรือในตลาดหุ้น สำหรับหลาย ๆ คนแม้ว่าการให้ทุนหุ้นของ บริษัท เป็นเรื่องที่แตกต่างกัน การทำธุรกรรมเหล่านี้ไม่สำคัญทางเศรษฐกิจการโต้เถียงเพราะไม่มีเงินสดเปลี่ยนมือ ในฐานะที่เป็นอดีตผู้บริหารของ American Express CEO Harvey Golub ได้กล่าวไว้ในบทความ Wall Street Journal เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2545 เงินทุนสนับสนุนหุ้นจะไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ กับ บริษัท ดังนั้นจึงไม่ควรบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายในงบกำไรขาดทุน ตำแหน่งนั้นท้าทายตรรกะทางเศรษฐกิจโดยไม่ต้องกล่าวถึงสามัญสำนึกในหลาย ๆ ด้าน สำหรับการเริ่มต้นการโอนเงินไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับการโอนเงิน แม้ว่าธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับการรับหรือจ่ายเงินเป็นเงินสดเพียงพอที่จะสร้างธุรกรรมที่บันทึกได้ แต่ก็ไม่จำเป็น เหตุการณ์เช่นการแลกเปลี่ยนหุ้นสำหรับสินทรัพย์การลงนามสัญญาเช่าการให้บำเหน็จบำนาญหรือผลประโยชน์ในวันหยุดในอนาคตสำหรับการจ้างงานในช่วงเวลาปัจจุบันหรือการได้มาซึ่งเอกสารเกี่ยวกับเครดิตการทำธุรกรรมการเรียกเก็บเงินทั้งหมดเนื่องจากการโอนเงินมีมูลค่าแม้ว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดในขณะที่ เกิดขึ้น แม้ว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเงินสดก็ตามการออกตัวเลือกหุ้นให้กับพนักงานจะต้องเสียสละเงินสดซึ่งเป็นต้นทุนที่เสียโอกาสซึ่งจะต้องมีการคิดค่าใช้จ่าย หาก บริษัท มีการให้หุ้นมากกว่าตัวเลือกให้กับพนักงานทุกคนจะยอมรับว่าค่าใช้จ่ายของ บริษัท สำหรับการทำธุรกรรมนี้จะเป็นเงินสดที่มิฉะนั้นจะได้รับหากมีการขายหุ้นในราคาตลาดในปัจจุบันให้กับนักลงทุน เป็นเหมือนกันกับตัวเลือกหุ้น เมื่อ บริษัท ให้สิทธิ์แก่พนักงานพนักงานจะละเลยโอกาสที่จะได้รับเงินสดจากผู้จัดจำหน่ายซึ่งสามารถใช้ตัวเลือกเดียวกันนี้และขายพวกเขาในตลาดตัวเลือกการแข่งขันให้กับนักลงทุน Warren Buffett ได้แสดงจุดนี้ในรูปแบบกราฟิกในวันที่ 9 เมษายน พ. ศ. 2545 คอลัมน์วอชิงตันโพสต์เมื่อเขากล่าวว่า Berkshire Hathaway ยินดีที่จะได้รับตัวเลือกแทนเงินสดสำหรับสินค้าและบริการจำนวนมากที่เราขาย บริษัท อเมริกา การให้สิทธิแก่พนักงานมากกว่าการขายให้กับซัพพลายเออร์หรือนักลงทุนผ่านตัวแทนจำหน่ายจะเป็นการสูญเสียเงินสดที่เกิดขึ้นจริงแก่ บริษัท สามารถโต้แย้งว่าเงินสดที่ถูกปล่อยออกไปโดยการออกตัวเลือกให้กับพนักงานมากกว่าการขายให้กับนักลงทุนจะถูกชดเชยด้วยเงินสดที่ บริษัท จ่ายให้โดยการจ่ายเงินให้พนักงานน้อยลง ขณะที่สองนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงอย่าง Burton G. Malkiel และ William J. Baumol ได้ตั้งข้อสังเกตใน 4 เมษายน 2545 บทความ Wall Street Journal: บริษัท ผู้ประกอบการรายใหม่อาจไม่สามารถให้การชดเชยเงินสดที่จำเป็นต่อการดึงดูดพนักงานที่โดดเด่น สามารถเสนอตัวเลือกหุ้นได้ แต่ Malkiel และ Baumol น่าเสียดายไม่ได้ทำตามการสังเกตของพวกเขาเพื่อสรุปตรรกะของ ถ้าต้นทุนของหุ้นไม่รวมอยู่ในการวัดรายได้สุทธิ บริษัท ที่ให้สิทธิเลือก underreport ค่าชดเชยและจะเป็นไปได้ที่จะเปรียบเทียบผลกำไรความสามารถในการผลิตและการวัดผลตอบแทนจากการลงทุนของพวกเขากับทางเศรษฐกิจ เทียบเท่า บริษัท ที่มีเพียงโครงสร้างระบบการชดเชยของพวกเขาในทางที่แตกต่างกัน ภาพสมมุติฐานต่อไปนี้แสดงให้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลองจินตนาการถึง บริษัท สองแห่งคือ KapCorp และ MerBod ซึ่งกำลังแข่งขันกันในธุรกิจเดียวกัน ทั้งสองต่างกันเฉพาะในโครงสร้างของชุดค่าตอบแทนพนักงานของพวกเขา KapCorp จ่ายค่าแรง 400,000 ในค่าชดเชยทั้งหมดในรูปของเงินสดในระหว่างปี นอกจากนี้ในช่วงต้นปียังมีการออกหุ้นกู้มูลค่า 100,000 หุ้นในตลาดทุนซึ่งไม่สามารถใช้สิทธิได้เป็นเวลาหนึ่งปีและพนักงานต้องใช้เงินจำนวน 25 รายในการซื้อตัวเลือกที่ออกใหม่ กระแสเงินสดสุทธิจ่ายให้ KapCorp คือ 300,000 (400,000 บาทในค่าชดเชยที่หัก 100,000 บาทจากการขายสิทธิการเช่า) MerBods มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อย พนักงานจ่ายเงิน 300,000 เยนและจ่ายเงินให้กับตัวเลือกต่างๆในมูลค่า 100,000 ชุดในช่วงต้นปี (โดยมีข้อ จำกัด ในการออกกำลังกายหนึ่งปีเดียวกัน) ทางเศรษฐกิจทั้งสองตำแหน่งเหมือนกัน แต่ละ บริษัท ได้จ่ายเงินจำนวน 400,000 ในการชดเชยแต่ละรายได้ออกตัวเลือกทั้งหมด 100,000 รายการและสำหรับเงินสดสุทธิที่จ่ายออกทั้งหมด 300,000 บาทหลังจากที่เงินสดที่ได้รับจากการออกตัวเลือกนี้จะหักออกจากเงินสดที่ใช้จ่ายในการชดเชย พนักงานในทั้งสอง บริษัท ถือครองตัวเลือกเดียวกัน 100,000 รายในระหว่างปีซึ่งสร้างแรงจูงใจจูงใจและผลการรักษาที่เหมือนกัน มาตรฐานการบัญชีที่ใช้กันอย่างถูกต้องตามกฎหมายจะช่วยให้การทำธุรกรรมที่เหมือนกันทั้งสองรายการสามารถทำตัวเลขที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในการจัดทำงบสิ้นปี KapCorp จะจองค่าชดเชย 400,000 และจะแสดงตัวเลือก 100,000 รายการในงบดุลในบัญชีส่วนของผู้ถือหุ้น หากค่าใช้จ่ายของตัวเลือกหุ้นที่ออกให้กับพนักงานไม่ได้รับการยอมรับเป็นค่าใช้จ่าย แต่ MerBod จะจองค่าชดเชยเพียง 300,000 และไม่แสดงตัวเลือกใด ๆ ที่ออกในงบดุลของ สมมติว่ารายได้และค่าใช้จ่ายเหมือนกันจะมีลักษณะเหมือนกับรายได้ของ MerBods สูงกว่า KapCorps 100,000 รายการ MerBod ก็ดูเหมือนจะมีฐานทุนที่ต่ำกว่า KapCorp แม้ว่าจำนวนหุ้นที่เพิ่มขึ้นจะเป็นเช่นเดียวกันสำหรับทั้งสอง บริษัท หากมีการใช้ตัวเลือกทั้งหมด อันเป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายในการชดเชยที่ต่ำกว่าและตำแหน่งส่วนของผู้ถือหุ้นที่ต่ำลงการดำเนินงานของ MerBod โดยใช้มาตรการวิเคราะห์ส่วนใหญ่จะดีกว่า KapCorps มาก การบิดเบือนนี้เป็นของจริงซ้ำทุกปีว่าทั้งสอง บริษัท เลือกรูปแบบต่างๆของการชดเชย ความถูกต้องตามกฎหมายเป็นมาตรฐานการบัญชีที่อนุญาตให้มีธุรกรรมที่เหมือนกันทางเศรษฐกิจสองรายการเพื่อให้เกิดตัวเลขที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงความผิดพลาดที่ 2: ต้นทุนของตัวเลือกหุ้นของพนักงานไม่สามารถคาดการณ์ได้ฝ่ายตรงข้ามบางรายเลือกที่จะปกป้องตำแหน่งของตนในแง่มุมเชิงปฏิบัติไม่ใช่แนวความคิด พวกเขากล่าวว่ารูปแบบการกำหนดราคาแบบเลือกใช้อาจเป็นคำแนะนำสำหรับการประเมินมูลค่าตัวเลือกการซื้อขายแก่สาธารณชน แต่พวกเขาไม่สามารถจับภาพมูลค่าของตัวเลือกหุ้นของพนักงานซึ่งเป็นสัญญาระหว่าง บริษัท และพนักงานสำหรับเครื่องมือที่มีสภาพคล่องต่ำซึ่งไม่สามารถขายแลกเปลี่ยนเปลี่ยนมือเป็นหลักประกันหรือทำประกันความเสี่ยงได้ มันเป็นความจริงที่ว่าโดยทั่วไปตราสารที่ขาดสภาพคล่องจะลดคุณค่าให้กับผู้ถือ แต่การสูญเสียสภาพคล่องของผู้ถือหุ้นทำให้ไม่มีความแตกต่างกับสิ่งที่ผู้ออกต้องเสียค่าใช้จ่ายในการสร้างตราสารเว้นแต่ผู้ออกตราสารจะได้รับผลประโยชน์จากการขาดสภาพคล่องหรือไม่ และสำหรับตัวเลือกหุ้นการไม่มีตลาดของเหลวมีผลเพียงเล็กน้อยต่อมูลค่าของผู้ถือ ความงามที่ยิ่งใหญ่ของโมเดลการกำหนดราคาตัวเลือกคือว่าพวกเขาขึ้นอยู่กับลักษณะของหุ้นอ้างอิง นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขามีส่วนช่วยให้ตลาดตัวเลือกเติบโตอย่างไม่น่าเชื่อในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ราคา Black-Scholes ของตัวเลือกเท่ากับมูลค่าของพอร์ตหุ้นและเงินสดที่มีการจัดการแบบไดนามิกเพื่อจำลองผลตอบแทนให้กับตัวเลือกนั้น ด้วยหุ้นที่มีสภาพคล่องอย่างสมบูรณ์นักลงทุนที่ไม่มีข้อ จำกัด อื่นใดสามารถป้องกันความเสี่ยงด้านตัวเลือกทั้งหมดและดึงมูลค่าโดยการขายหุ้นและเงินสดที่จำลองขึ้นมา ในกรณีดังกล่าวการลดสภาพคล่องของมูลค่าทางเลือกจะน้อยที่สุด และจะใช้แม้ว่าจะไม่มีตลาดสำหรับการซื้อขายตัวเลือกนี้โดยตรง ดังนั้นการขาดสภาพคล่องของตลาดในตัวเลือกหุ้นไม่ได้ด้วยตัวเองนำไปสู่การลดในค่าตัวเลือกให้กับผู้ถือ ธนาคารเพื่อการลงทุนธนาคารพาณิชย์และ บริษัท ประกันภัยได้ดำเนินการไปไกลกว่าพื้นฐาน Black Scholes อายุ 30 ปีเพื่อพัฒนาแนวทางในการกำหนดราคาตัวเลือกทั้งหมด: Standard คนแปลกใหม่ ตัวเลือกที่ซื้อขายผ่านตัวกลางผ่านเคาน์เตอร์และในตลาดหุ้น ตัวเลือกที่เชื่อมโยงกับความผันผวนของสกุลเงิน ตัวเลือกที่ฝังอยู่ในหลักทรัพย์ที่ซับซ้อนเช่นตราสารหนี้ที่แปลงสภาพหุ้นบุริมสิทธิหรือตราสารหนี้ที่เรียกเก็บได้เช่นการจำนองที่มีคุณสมบัติการชำระล่วงหน้าหรืออัตราดอกเบี้ยและพื้น อุตสาหกรรมย่อยทั้งหมดได้พัฒนาขึ้นเพื่อช่วยให้บุคคล บริษัท และผู้จัดการตลาดเงินซื้อและขายหลักทรัพย์ที่ซับซ้อนเหล่านี้ เทคโนโลยีทางการเงินในปัจจุบันอย่างแน่นอนช่วยให้ บริษัท สามารถรวมคุณสมบัติทั้งหมดของตัวเลือกหุ้นของพนักงานในรูปแบบการกำหนดราคาได้ ธนาคารเพื่อการลงทุนไม่กี่แห่งจะเสนอราคาสำหรับผู้บริหารที่ต้องการป้องกันความเสี่ยงหรือขายตัวเลือกหุ้นของตนก่อนที่จะมีการให้สิทธิถ้าแผนธุรกิจของ บริษัท ของพวกเขาอนุญาตให้ทำได้ แน่นอนว่าผู้จัดการตามสูตรหรือผู้จัดจำหน่ายหลักทรัพย์ประมาณการว่าต้นทุนของตัวเลือกหุ้นของพนักงานมีความแม่นยำน้อยกว่าการจ่ายเงินสดหรือการบริจาคร่วมกัน แต่งบการเงินควรมุ่งเน้นที่ถูกต้องในการสะท้อนถึงความเป็นจริงทางเศรษฐกิจมากกว่าความผิดพลาดอย่างแม่นยำ ผู้จัดการมักพึ่งพาการประมาณการสำหรับรายการค่าใช้จ่ายที่สำคัญเช่นค่าเสื่อมราคาของอาคารและอุปกรณ์และประมาณการหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นเช่นการล้างข้อมูลด้านสิ่งแวดล้อมในอนาคตและการตั้งถิ่นฐานจากคดีความรับผิดผลิตภัณฑ์และคดีอื่น ๆ ตัวอย่างเช่นผู้จัดการใช้ประมาณการทางคณิตศาสตร์ตามกฎหมายของอัตราดอกเบี้ยในอนาคตอัตราการเก็บรักษาพนักงานวันเกษียณอายุของพนักงานอายุขัยของพนักงานและคู่สมรสของพวกเขาและการเพิ่มขึ้นของค่ารักษาพยาบาลในอนาคต โมเดลการกำหนดราคาและประสบการณ์ที่กว้างขวางช่วยให้สามารถประมาณการต้นทุนของตัวเลือกหุ้นที่ออกในช่วงเวลาใด ๆ ที่มีความแม่นยำเทียบเท่าหรือมากกว่ารายการอื่น ๆ เหล่านี้ที่ปรากฏอยู่ในงบกำไรขาดทุนของ บริษัท และงบดุล การคัดค้านการใช้ Black-Scholes และรูปแบบการประเมินค่าตัวเลือกอื่น ๆ ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปตามความยากลำบากในการประมาณค่าตัวเลือกที่ได้รับ ยกตัวอย่างเช่น John DeLong ในกระดาษสถาบันองค์กรที่มีการแข่งขันในเดือนมิถุนายนปี 2545 ซึ่งมีชื่อว่า The Controversy Options Options และ New Economy แย้งว่าแม้ว่าจะมีการคำนวณมูลค่าตามแบบจำลองการคำนวณจะต้องมีการปรับปรุงเพื่อให้สอดคล้องกับมูลค่าของพนักงาน เขามีสิทธิ์เพียงครึ่งเดียว โดยการจ่ายเงินให้กับพนักงานที่มีหุ้นหรือตัวเลือกของตนเอง บริษัท บังคับให้พวกเขาถือพอร์ตการลงทุนทางการเงินที่ไม่ได้มีความหลากหลายมากความเสี่ยงเพิ่มเติมประกอบกับการลงทุนของพนักงานทุนมนุษย์ของตัวเองใน บริษัท เช่นกัน เนื่องจากเกือบทุกคนมีความเสี่ยงความเกลียดชังเราสามารถคาดหวังให้พนักงานวางค่าน้อยมากในแพคเกจตัวเลือกหุ้นของพวกเขามากกว่าที่อื่น ๆ ที่ดีขึ้นหลากหลายนักลงทุนจะ ประมาณการของขนาดของพนักงานความเสี่ยงลดราคา deadweight นี้เป็นบางครั้งเรียกว่าตั้งแต่ 20 ถึง 50 ขึ้นอยู่กับความผันผวนของหุ้นอ้างอิงและระดับของการกระจายการลงทุนของพนักงาน การมีอยู่ของค่าใช้จ่าย deadweight นี้บางครั้งใช้ในการปรับค่าตอบแทนที่เห็นได้ชัดจากค่าตอบแทนที่เลือกให้แก่ผู้บริหารระดับสูง บริษัท ที่กำลังมองหาตัวอย่างเช่นเพื่อให้รางวัลแก่ซีอีโอของตนด้วยตัวเลือกที่มีมูลค่าถึง 1,000 รายในตลาดอาจเป็นเหตุผลที่ควรออก 2,000 มากกว่า 1,000 ตัวเลือกเพราะจากมุมมองของซีอีโอ เพียง 500 ตัว (เราจะชี้ให้เห็นว่าเหตุผลนี้ยืนยันจุดก่อนหน้าของเราว่าทางเลือกในการทดแทนเงินสด) แต่ในขณะที่อาจมีเหตุผลที่จะพิจารณาต้นทุนที่มีน้ำหนักเกินลงเมื่อพิจารณาว่าจะมีการชดเชยตามทุน (เช่นตัวเลือก) รวมอยู่ด้วย ผู้บริหารจ่ายแพ็คเก็ตก็ไม่แน่นอนที่เหมาะสมเพื่อให้ค่าใช้จ่ายน้ำหนักตายมีอิทธิพลต่อวิธีที่ บริษัท บันทึกค่าใช้จ่ายของแพ็คเก็ต งบการเงินสะท้อนถึงมุมมองทางเศรษฐกิจของ บริษัท ไม่ใช่หน่วยงาน (รวมถึงพนักงาน) ที่ทำธุรกรรมไว้ ตัวอย่างเช่นเมื่อ บริษัท ขายสินค้าให้กับลูกค้าตัวอย่างเช่นไม่จำเป็นต้องตรวจสอบว่าผลิตภัณฑ์ใดมีคุณค่ากับบุคคลนั้น นับเป็นเงินสดที่คาดว่าจะได้รับจากการทำธุรกรรมเป็นรายได้ ในทำนองเดียวกันเมื่อ บริษัท ซื้อผลิตภัณฑ์หรือบริการจากซัพพลายเออร์จะไม่ตรวจสอบว่าราคาที่จ่ายสูงกว่าหรือน้อยกว่าซัพพลายเออร์ที่มีต้นทุนหรือสิ่งที่ซัพพลายเออร์สามารถได้รับได้ขายสินค้าหรือบริการที่อื่น บริษัท บันทึกราคาซื้อเป็นเงินสดหรือเทียบเท่าเงินสดที่เสียสละเพื่อซื้อสินค้าหรือบริการ สมมติว่าผู้ผลิตเสื้อผ้ากำลังสร้างศูนย์ออกกำลังกายสำหรับพนักงาน บริษัท จะไม่ทำเช่นนั้นเพื่อแข่งขันกับสโมสรออกกำลังกาย เพื่อสร้างรายได้ที่เพิ่มขึ้นจากการผลิตที่เพิ่มขึ้นและความคิดสร้างสรรค์ของพนักงานที่มีสุขภาพดีและมีความสุขมากขึ้นและเพื่อลดต้นทุนที่เกิดจากการหมุนเวียนและการเจ็บป่วยของพนักงาน ค่าใช้จ่ายของ บริษัท เห็นได้ชัดว่าเป็นค่าใช้จ่ายในการสร้างและรักษาสถานที่ไม่ใช่ค่าที่พนักงานแต่ละคนอาจวางไว้ ค่าใช้จ่ายของศูนย์ออกกำลังกายจะถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายเป็นระยะ ๆ ซึ่งสอดคล้องกับรายได้ที่คาดว่าจะเพิ่มขึ้นและการลดค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับพนักงาน ข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลเพียงอย่างเดียวที่เราเห็นในการคิดค่าใช้จ่ายด้านผู้บริหารต่ำกว่ามูลค่าตลาดของพวกเขาก็คือจากการสังเกตว่ามีการริบสิทธิ์ในการเลือกพนักงานเมื่อลาออกหรือใช้เวลาออกกำลังกายเร็วเกินไปเนื่องจากพนักงานไม่ชอบความเสี่ยง ในกรณีเหล่านี้ส่วนของผู้ถือหุ้นเดิมจะลดลงต่ำกว่าที่ควรจะเป็นอย่างอื่นหรือไม่ส่งผลให้ บริษัท ลดค่าใช้จ่ายในการชดเชย ในขณะที่เราเห็นด้วยกับเหตุผลพื้นฐานของข้อโต้แย้งนี้ผลกระทบของการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้นต่อค่านิยมทางทฤษฎีอาจไม่ค่อยพูดเกินจริง ผลกระทบที่แท้จริงของการริบและการออกกำลังกายในระยะแรกซึ่งแตกต่างจากเงินเดือนพนักงานจะไม่สามารถโอนตัวเลือกหุ้นออกจากบุคคลที่ได้รับอนุญาตให้บุคคลอื่นได้ Nontransferability มีสองลักษณะพิเศษที่รวมกันเพื่อทำให้ตัวเลือกของพนักงานมีค่าน้อยกว่าตัวเลือกแบบดั้งเดิมที่มีการซื้อขายในตลาด ประการแรกพนักงานจะสละสิทธิ์ในการเลือกตัวเลือกหากพวกเขาออกจาก บริษัท ก่อนที่ตัวเลือกจะตกเป็น ประการที่สองพนักงานมักจะลดความเสี่ยงโดยใช้ตัวเลือกหุ้นที่ตกเป็นเหยื่อมากกว่านักลงทุนรายใหญ่ที่มีความเชี่ยวชาญซึ่งจะช่วยลดศักยภาพในการจ่ายผลตอบแทนที่สูงขึ้นได้ พนักงานที่มีตัวเลือกที่มีอยู่ในเงินนั้นก็จะใช้สิทธิ์เหล่านี้เมื่อเลิกใช้งานเนื่องจาก บริษัท ส่วนใหญ่ต้องการให้พนักงานใช้หรือเสียสิทธิ์การเดินทางเมื่อออกเดินทาง ในทั้งสองกรณีผลกระทบทางเศรษฐกิจของ บริษัท ในการออกตัวเลือกจะลดลงเนื่องจากมูลค่าและขนาดของผู้ถือหุ้นเดิมจะลดลงน้อยกว่าที่เคยเป็นหรือไม่ได้ทั้งหมด ตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่ บริษัท จะต้องใช้ตัวเลือกหุ้นที่มีค่าใช้จ่ายฝ่ายตรงข้ามบางฝ่ายกำลังต่อสู้กับการกระทำที่เกิดขึ้นโดยการพยายามชักชวนผู้กำหนดมาตรฐานเพื่อลดต้นทุนที่รายงานของตัวเลือกเหล่านั้นลดมูลค่าของพวกเขาจากที่วัดโดยโมเดลทางการเงินเพื่อสะท้อนถึงความแข็งแกร่ง โอกาสในการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น ข้อเสนอปัจจุบันที่ FASB และ IASB นำเสนอจะช่วยให้ บริษัท ต่างๆสามารถประมาณการเปอร์เซ็นต์ของตัวเลือกที่ถูกริบในระหว่างระยะเวลาการได้รับสิทธิและลดค่าใช้จ่ายในการมอบสิทธิด้วยจำนวนนี้ นอกจากนี้แทนที่จะใช้วันที่หมดอายุสำหรับอายุของตัวเลือกในรูปแบบการคิดราคาการเสนอข้อเสนอเพื่อช่วยให้ บริษัท สามารถใช้ชีวิตที่คาดว่าจะมีตัวเลือกเพื่อสะท้อนถึงโอกาสในการออกกำลังกายในช่วงต้น การใช้อายุการใช้งานที่คาดไว้ (ซึ่ง บริษัท อาจคาดว่าจะใกล้เคียงกับระยะเวลาการให้สิทธิ์เช่นว่าสี่ปี) แทนที่จะเป็นระยะเวลาของสัญญาในการบอกว่าเป็นเวลาสิบปีจะช่วยลดต้นทุนโดยประมาณของตัวเลือกนี้ได้ ควรมีการปรับค่าปรับและการออกกำลังกายก่อน แต่วิธีการที่เสนอนี้ทำให้การลดต้นทุนลดลงอย่างมากเนื่องจากไม่สนใจสถานการณ์ที่ตัวเลือกมีแนวโน้มที่จะถูกริบหรือใช้สิทธิในช่วงต้น เมื่อพิจารณาสถานการณ์เหล่านี้การลดค่าใช้จ่ายด้านพนักงานจะลดลงเล็กน้อย ขั้นแรกพิจารณาการริบ การใช้เปอร์เซ็นต์ที่รัดกุมสำหรับการปลอมแปลงจากการหมุนเวียนของพนักงานในอดีตหรือในอนาคตจะมีผลต่อเมื่อการริบเป็นเหตุการณ์สุ่มเช่นการจับสลากโดยไม่ขึ้นกับราคาหุ้น อย่างไรก็ตามในความเป็นจริงความเป็นไปได้ที่จะริบนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับมูลค่าของตัวเลือกที่ถูกริบและจากราคาหุ้น คนมีแนวโน้มที่จะออกจาก บริษัท และสูญเสียตัวเลือกเมื่อราคาหุ้นลดลงและตัวเลือกมีค่าน้อย แต่ถ้า บริษัท ได้ทำดีและราคาหุ้นได้เพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่วันที่ให้สิทธิ์ตัวเลือกจะกลายเป็นสิ่งที่มีค่ามากขึ้นและพนักงานจะมีโอกาสน้อยที่จะออก หากการหมุนเวียนและการริบเงินของพนักงานมีโอกาสมากขึ้นเมื่อตัวเลือกมีค่าน้อยที่สุดค่าตัวเลือกทั้งหมดในวันที่ได้รับทุนลดลงเนื่องจากความน่าจะเป็นของการริบ อาร์กิวเมนต์สำหรับการออกกำลังกายในช่วงต้นจะคล้ายกัน นอกจากนี้ยังขึ้นอยู่กับราคาหุ้นในอนาคต พนักงานจะมีแนวโน้มที่จะออกกำลังกายในช่วงต้น ๆ หากความมั่งคั่งส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกผูกมัดไว้ใน บริษัท พวกเขาต้องกระจายการลงทุนและพวกเขาก็ไม่มีวิธีอื่นในการลดความเสี่ยงจากราคาหุ้นของ บริษัท อย่างไรก็ตามผู้บริหารอาวุโสมีทางเลือกในการถือครองหุ้นที่ใหญ่ที่สุดไม่น่าจะใช้สิทธิในช่วงต้นและทำลายมูลค่าเมื่อราคาหุ้นเพิ่มขึ้นอย่างมาก บ่อยครั้งที่พวกเขาเป็นเจ้าของหุ้นที่ไม่ จำกัด ซึ่งสามารถขายได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อลดความเสี่ยง หรือพวกเขามีหุ้นที่เพียงพอในการทำสัญญากับธนาคารเพื่อการลงทุนเพื่อป้องกันตำแหน่งที่เลือกไว้โดยไม่ต้องออกกำลังกายก่อนเวลาอันควร เช่นเดียวกับคุณลักษณะการริบการคำนวณอายุการใช้งานที่คาดไว้โดยไม่คำนึงถึงขนาดของการถือครองของพนักงานที่ออกกำลังกายในช่วงต้นหรือความสามารถในการป้องกันความเสี่ยงด้วยวิธีการอื่น ๆ จะทำให้ค่าใช้จ่ายของตัวเลือกต่ำลง รูปแบบการคิดราคาสามารถปรับเปลี่ยนเพื่อรวมอิทธิพลของราคาหุ้นและขนาดของตัวเลือกของพนักงานและการถือครองหุ้นในความน่าจะเป็นของการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น (ดูตัวอย่างเช่น Mark Rubinsteins Fall 1995 บทความในวารสาร Derivatives เกี่ยวกับการประเมินมูลค่าบัญชีของตัวเลือกหุ้นของพนักงาน) ขนาดที่แท้จริงของการปรับค่าใช้จ่ายเหล่านี้ต้องขึ้นอยู่กับข้อมูลของ บริษัท ที่เฉพาะเจาะจงเช่นการแข็งค่าของราคาหุ้นและการกระจายตัวของ การให้สิทธิแก่พนักงาน การปรับเปลี่ยนที่ได้รับการประเมินอย่างเหมาะสมอาจมีขนาดเล็กกว่าการคำนวณที่เสนอ (เห็นได้ชัดว่าได้รับการรับรองโดย FASB และ IASB) แน่นอนสำหรับบาง บริษัท การคำนวณที่ไม่สนใจการริบและการออกกำลังกายในช่วงต้น ๆ อาจมีความใกล้เคียงกับต้นทุนที่แท้จริงมากกว่าตัวเลือกที่ไม่สนใจปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการริบและการตัดสินใจออกกำลังกายก่อน อีกข้อหนึ่งในการป้องกันแนวทางที่มีอยู่คือ บริษัท ต่างๆได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับต้นทุนของทุนสนับสนุนทางเลือกไว้ในเชิงอรรถเพื่อให้งบการเงินแล้ว นักลงทุนและนักวิเคราะห์ที่ต้องการปรับงบรายได้สำหรับค่าตัวเลือกจึงมีข้อมูลที่จำเป็นพร้อมใช้งาน เราพบว่าอาร์กิวเมนต์ยากที่จะกลืน ตามที่เราได้ชี้แจงไว้เป็นหลักการพื้นฐานของการบัญชีว่างบกำไรขาดทุนและงบดุลควรแสดงถึงภาวะเศรษฐกิจที่สำคัญของ บริษัท การยับยั้งประเด็นสำคัญที่มีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจเช่นการให้สิทธิแก่พนักงานในเชิงอรรถจะเป็นการบิดเบือนรายงานเหล่านั้นอย่างเป็นระบบ แต่แม้ว่าเราจะยอมรับหลักการที่ว่าการเปิดเผยเชิงอรรถนั้นเพียงพอแล้ว แต่ในความเป็นจริงเราจะหาทางออกที่ไม่ดีสำหรับการรับรู้ค่าใช้จ่ายโดยตรงจากคำแถลงหลัก ตอนนี้นักวิเคราะห์หลักทรัพย์นักกฎหมายและหน่วยงานกำกับดูแลด้านการลงทุนใช้ฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อคำนวณอัตราส่วนความสามารถในการทำกำไรจากตัวเลขในงบกำไรขาดทุนและงบดุลที่ตรวจสอบแล้วของ บริษัท นักวิเคราะห์ที่ติดตาม บริษัท แต่ละรายหรือแม้แต่กลุ่มเล็ก ๆ บริษัท อาจทำการปรับเปลี่ยนข้อมูลที่เปิดเผยไว้ในเชิงอรรถ แต่นั่นอาจเป็นเรื่องยากและเสียค่าใช้จ่ายสำหรับกลุ่ม บริษัท ขนาดใหญ่ที่ใส่ข้อมูลประเภทต่างๆในรูปแบบที่ไม่เป็นมาตรฐานลงในเชิงอรรถ เห็นได้ชัดว่ามันง่ายกว่ามากที่จะเปรียบเทียบ บริษัท ต่างๆในเขตข้อมูลที่เท่าเทียมกันซึ่งค่าใช้จ่ายในการชดเชยทั้งหมดรวมอยู่ในรายได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตัวเลขที่ถูกเปิดเผยในเชิงอรรถสามารถเชื่อถือได้น้อยกว่าข้อมูลที่เปิดเผยในงบการเงินหลัก สำหรับสิ่งหนึ่งผู้บริหารและผู้สอบบัญชีมักจะพิจารณาเชิงอรรถเพิ่มเติมและอุทิศเวลาให้กับพวกเขาน้อยกว่าที่พวกเขาทำกับตัวเลขในงบหลัก เป็นตัวอย่างหนึ่งในเชิงอรรถในรายงานประจำปีของอีเบย์ปีงบประมาณ พ. ศ. 2543 พบว่ามูลค่ายุติธรรมของหุ้นสามัญที่ออกโดยสิทธิในปีพ. ศ. 2542 เท่ากับ 105.03 เป็นจำนวนเฉลี่ย 64.59 สำหรับปีที่มีการใช้สิทธิโดยเฉลี่ย เพียงเท่านี้มูลค่าของตัวเลือกที่ได้รับอาจสูงกว่ามูลค่าของหลักทรัพย์อ้างอิงได้ไม่เกิน 63 เท่า ในปีงบประมาณ 2543 มีการรายงานผลกระทบเช่นเดียวกัน: มูลค่ายุติธรรมของสิทธิที่ได้รับจาก 103.79 และราคาใช้สิทธิเฉลี่ย 62.69 เห็นได้ชัดว่าข้อผิดพลาดนี้ได้รับการตรวจพบในที่สุดตั้งแต่ปีงบประมาณ 2544 ได้มีการปรับย้อนหลังค่าเฉลี่ยวันที่ให้สิทธิแก่ผู้สมัครในปี 2542 และปี 2543 เป็น 40.45 และ 41.40 ตามลำดับ เราเชื่อว่าผู้บริหารและผู้สอบบัญชีจะมีความรอบคอบและระมัดระวังในการได้รับการประมาณค่าที่เชื่อถือได้ของค่าใช้จ่ายในการเลือกหุ้นถ้าตัวเลขเหล่านี้รวมอยู่ในงบกำไรขาดทุนของ บริษัท มากกว่าที่พวกเขาทำเพื่อการเปิดเผยข้อมูลเชิงอรรถ เพื่อนร่วมงานของเรา William Sahlman ในบทความ HBR เดือนธันวาคมปี 2545 ของเขาเรื่อง Expensing Options Solves Nothing ได้แสดงความกังวลว่าความมั่งคั่งของข้อมูลที่มีประโยชน์ซึ่งมีอยู่ในเชิงอรรถเกี่ยวกับตัวเลือกหุ้นจะหายไปหากตัวเลือกถูกใช้ไป แต่แน่นอนการตระหนักถึงต้นทุนของตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนไม่ได้หมายความว่าจะให้เชิงอรรถที่อธิบายถึงการแจกจ่ายเงินทุนและวิธีการและพารามิเตอร์ที่ใช้ในการคำนวณต้นทุนของตัวเลือกหุ้น นักวิเคราะห์บางคนของหุ้นตัวเลือกค่าใช้จ่ายโต้เถียงเป็นร่วมทุนนิยมจอห์น Doerr และ FedEx CEO Frederick Smith ได้ใน 5 เมษายน 2002 คอลัมน์ New York Times ว่าถ้าจำเป็นต้องใช้ค่าใช้จ่ายผลกระทบของตัวเลือกจะถูกนับสองครั้งในกำไรต่อหุ้น : อันดับแรกเป็นโอกาสในการลดลงของกำไรโดยการเพิ่มจำนวนหุ้นที่โดดเด่นและอันดับสองเป็นรายได้ที่รายงาน ผลกำไรจะไม่ถูกต้องและทำให้เกิดความเข้าใจผิดต่อหุ้น เรามีปัญหากับข้อโต้แย้งนี้ อันดับแรกค่าตัวเลือกจะคำนวณเฉพาะการคำนวณกำไรต่อหุ้นโดยอิงตามเกณฑ์ GAAP เมื่อราคาตลาดปัจจุบันสูงกว่าราคาการใช้สิทธิ ดังนั้นตัวเลข EPS ที่ปรับลดลงอย่างสมบูรณ์ยังคงไม่สนใจค่าใช้จ่ายทั้งหมดของตัวเลือกที่ใกล้เคียงกับเงินหรืออาจจะกลายเป็นเงินถ้าราคาหุ้นปรับตัวขึ้นอย่างมากในระยะใกล้ ๆ Second, relegating the determination of the economic impact of stock option grants solely to an EPS calculation greatly distorts the measurement of reported income, would not be adjusted to reflect the economic impact of option costs. These measures are more significant summaries of the change in economic value of a company than the prorated distribution of this income to individual shareholders revealed in the EPS measure. This becomes eminently clear when taken to its logical absurdity: Suppose companies were to compensate all their suppliersof materials, labor, energy, and purchased serviceswith stock options rather than with cash and avoid all expense recognition in their income statement. Their income and their profitability measures would all be so grossly inflated as to be useless for analytic purposes only the EPS number would pick up any economic effect from the option grants. Our biggest objection to this spurious claim, however, is that even a calculation of fully diluted EPS does not fully reflect the economic impact of stock option grants. The following hypothetical example illustrates the problems, though for purposes of simplicity we will use grants of shares instead of options. The reasoning is exactly the same for both cases. Lets say that each of our two hypothetical companies, KapCorp and MerBod, has 8,000 shares outstanding, no debt, and annual revenue this year of 100,000. KapCorp decides to pay its employees and suppliers 90,000 in cash and has no other expenses. MerBod, however, compensates its employees and suppliers with 80,000 in cash and 2,000 shares of stock, at an average market price of 5 per share. The cost to each company is the same: 90,000. But their net income and EPS numbers are very different. KapCorps net income before taxes is 10,000, or 1.25 per share. By contrast, MerBods reported net income (which ignores the cost of the equity granted to employees and suppliers) is 20,000, and its EPS is 2.00 (which takes into account the new shares issued). Of course, the two companies now have different cash balances and numbers of shares outstanding with a claim on them. But KapCorp can eliminate that discrepancy by issuing 2,000 shares of stock in the market during the year at an average selling price of 5 per share. Now both companies have closing cash balances of 20,000 and 10,000 shares outstanding. Under current accounting rules, however, this transaction only exacerbates the gap between the EPS numbers. KapCorps reported income remains 10,000, since the additional 10,000 value gained from the sale of the shares is not reported in net income, but its EPS denominator has increased from 8,000 to 10,000. Consequently, KapCorp now reports an EPS of 1.00 to MerBods 2.00, even though their economic positions are identical: 10,000 shares outstanding and increased cash balances of 20,000. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. Indeed, if we say that the fully diluted EPS figure is the right way to disclose the impact of share options, then we should immediately change the current accounting rules for situations when companies issue common stock, convertible preferred stock, or convertible bonds to pay for services or assets. At present, when these transactions occur, the cost is measured by the fair market value of the consideration involved. Why should options be treated differently Fallacy 4: Expensing Stock Options Will Hurt Young Businesses Opponents of expensing options also claim that doing so will be a hardship for entrepreneurial high-tech firms that do not have the cash to attract and retain the engineers and executives who translate entrepreneurial ideas into profitable, long-term growth. This argument is flawed on a number of levels. For a start, the people who claim that option expensing will harm entrepreneurial incentives are often the same people who claim that current disclosure is adequate for communicating the economics of stock option grants. The two positions are clearly contradictory. If current disclosure is sufficient, then moving the cost from a footnote to the balance sheet and income statement will have no market effect. But to argue that proper costing of stock options would have a significant adverse impact on companies that make extensive use of them is to admit that the economics of stock options, as currently disclosed in footnotes, are not fully reflected in companies market prices. More seriously, however, the claim simply ignores the fact that a lack of cash need not be a barrier to compensating executives. Rather than issuing options directly to employees, companies can always issue them to underwriters and then pay their employees out of the money received for those options. Considering that the market systematically puts a higher value on options than employees do, companies are likely to end up with more cash from the sale of externally issued options (which carry with them no deadweight costs) than they would by granting options to employees in lieu of higher salaries. Even privately held companies that raise funds through angel and venture capital investors can take this approach. The same procedures used to place a value on a privately held company can be used to estimate the value of its options, enabling external investors to provide cash for options about as readily as they provide cash for stock. Thats not to say, of course, that entrepreneurs should never get option grants. Venture capital investors will always want employees to be compensated with some stock options in lieu of cash to be assured that the employees have some skin in the game and so are more likely to be honest when they tout their companys prospects to providers of new capital. But that does not preclude also raising cash by selling options externally to pay a large part of the cash compensation to employees. We certainly recognize the vitality and wealth that entrepreneurial ventures, particularly those in the high-tech sector, bring to the U. S. economy. A strong case can be made for creating public policies that actively assist these companies in their early stages, or even in their more established stages. The nation should definitely consider a regulation that makes entrepreneurial, job-creating companies healthier and more competitive by changing something as simple as an accounting journal entry. But we have to question the effectiveness of the current rule, which essentially makes the benefits from a deliberate accounting distortion proportional to companies use of one particular form of employee compensation. After all, some entrepreneurial, job-creating companies might benefit from picking other forms of incentive compensation that arguably do a better job of aligning executive and shareholder interests than conventional stock options do. Indexed or performance options, for example, ensure that management is not rewarded just for being in the right place at the right time or penalized just for being in the wrong place at the wrong time. A strong case can also be made for the superiority of properly designed restricted stock grants and deferred cash payments. Yet current accounting standards require that these, and virtually all other compensation alternatives, be expensed. Are companies that choose those alternatives any less deserving of an accounting subsidy than Microsoft, which, having granted 300 million options in 2001 alone, is by far the largest issuer of stock options A less distorting approach for delivering an accounting subsidy to entrepreneurial ventures would simply be to allow them to defer some percentage of their total employee compensation for some number of years, which could be indefinitelyjust as companies granting stock options do now. That way, companies could get the supposed accounting benefits from not having to report a portion of their compensation costs no matter what form that compensation might take. What Will Expensing Involve Although the economic arguments in favor of reporting stock option grants on the principal financial statements seem to us to be overwhelming, we do recognize that expensing poses challenges. For a start, the benefits accruing to the company from issuing stock options occur in future periods, in the form of increased cash flows generated by its option motivated and retained employees. The fundamental matching principle of accounting requires that the costs of generating those higher revenues be recognized at the same time the revenues are recorded. This is why companies match the cost of multiperiod assets such as plant and equipment with the revenues these assets produce over their economic lives. In some cases, the match can be based on estimates of the future cash flows. In expensing capitalized software-development costs, for instance, managers match the costs against a predicted pattern of benefits accrued from selling the software. In the case of options, however, managers would have to estimate an equivalent pattern of benefits arising from their own decisions and activities. That would likely introduce significant measurement error and provide opportunities for managers to bias their estimates. We therefore believe that using a standard straight-line amortization formula will reduce measurement error and management bias despite some loss of accuracy. The obvious period for the amortization is the useful economic life of the granted option, probably best measured by the vesting period. Thus, for an option vesting in four years, 148 of the cost of the option would be expensed through the income statement in each month until the option vests. This would treat employee option compensation costs the same way the costs of plant and equipment or inventory are treated when they are acquired through equity instruments, such as in an acquisition. In addition to being reported on the income statement, the option grant should also appear on the balance sheet. In our opinion, the cost of options issued represents an increase in shareholders equity at the time of grant and should be reported as paid-in capital. Some experts argue that stock options are more like contingent liability than equity transactions since their ultimate cost to the company cannot be determined until employees either exercise or forfeit their options. This argument, of course, ignores the considerable economic value the company has sacrificed at time of grant. Whats more, a contingent liability is usually recognized as an expense when it is possible to estimate its value and the liability is likely to be incurred. At time of grant, both these conditions are met. The value transfer is not just probable it is certain. The company has granted employees an equity security that could have been issued to investors and suppliers who would have given cash, goods, and services in return. The amount sacrificed can also be estimated, using option-pricing models or independent estimates from investment banks. There has to be, of course, an offsetting entry on the asset side of the balance sheet. FASB, in its exposure draft on stock option accounting in 1994, proposed that at time of grant an asset called prepaid compensation expense be recognized, a recommendation we endorse. FASB, however, subsequently retracted its proposal in the face of criticism that since employees can quit at any time, treating their deferred compensation as an asset would violate the principle that a company must always have legal control over the assets it reports. We feel that FASB capitulated too easily to this argument. The firm does have an asset because of the option grantpresumably a loyal, motivated employee. Even though the firm does not control the asset in a legal sense, it does capture the benefits. FASBs concession on this issue subverted substance to form. Finally, there is the issue of whether to allow companies to revise the income number theyve reported after the grants have been issued. Some commentators argue that any recorded stock option compensation expense should be reversed if employees forfeit the options by leaving the company before vesting or if their options expire unexercised. But if companies were to mark compensation expense downward when employees forfeit their options, should they not also mark it up when the share price rises, thereby increasing the market value of the options Clearly, this can get complicated, and it comes as no surprise that neither FASB nor IASB recommends any kind of postgrant accounting revisions, since that would open up the question of whether to use mark-to-market accounting for all types of assets and liabilities, not just share options. At this time, we dont have strong feelings about whether the benefits from mark-to-market accounting for stock options exceed the costs. But we would point out that people who object to estimating the cost of options granted at time of issue should be even less enthusiastic about reestimating their options cost each quarter. We recognize that options are a powerful incentive, and we believe that all companies should consider them in deciding how to attract and retain talent and align the interests of managers and owners. But we also believe that failing to record a transaction that creates such powerful effects is economically indefensible and encourages companies to favor options over alternative compensation methods. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. Companies should choose compensation methods according to their economic benefitsnot the way they are reported. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. A version of this article appeared in the March 2003 issue of Harvard Business Review. Accounting for Employee Stock Option Plan ESOP Securities and Exchange Board of India issued ESOP guidelines in 1999. The idea behind this was to reward and motivate employees for their commitment and hard work. SEBI defines employee stock options as option given to the whole-time directors, officers or employees of a company which gives such Directors, officers or employees, the benefit or right to purchase or subscribe at a future date, the securities offered by the company at a predetermined price. Before we go in the detail of ESOP accounting let us understand a few terms. Vesting means the process by which the employee gets the right to apply for and be issued Shares of the company under the options granted to him. Vesting period means the period over which the vesting of the options of the employee Takes place Exercise period means the time period after vesting within which the employee should Exercise his right to buy the shares by payment of the option price on the options vested in Him. If the exercise period lapses the vested option lapses and no right shall accrue to the Employee thereafter The act of exercise implies an application being made by the employee to the company to Have the options vested in him issued as shares upon payment of the option price. Exercise can take place as specified after vesting The trust route is often adopted to route the ESOS scheme. It works like this: a company creates a trust for the employees and the trust receives its stock either by fresh allotment or by purchase from shareholders or the owner may sell shares of his holding to the trust. The trust obtains its finds through loans and allots shares to employees on exercise of their right in exchange for cash and repays its loans. These Guidelines applies to any company whose shares are listed on any stock exchange in India and came into force with immediate effect from 19 th of June 1999. The stock exchanges were advised that the shares issued pursuant to ESOP would be eligible for listing only if such instruments were in accordance with these Guidelines. In respect of options granted during any Accounting period, the Accounting value of the options shall be treated as another form of employee compensation in the financial statements of the company. The Accounting value of options shall be equal to the maximum of: a) The aggregate over all employee stock options granted during any Accounting period of the excess of the fair value of the option over the specified percentage of the market value of the share on the date of grant of the option or b) Excess of the aggregate of the option discounts on all employee stock options granted during any Accounting period over 20 of the total employee compensation as reported in the profit and loss account of that period. For this purpose: 1. Fair value means the option discount, or, if the company so chooses, the value of the option using the Black Scholes formula or other similar valuation method. 2. Option discount means the excess of the market price of the share at the time of grant of the option over the exercise price of the option (including up-front payment if any) 3. Specified percentage means 25 in case of options granted within 12 months of the effective date, 20 in case of options granted during the 13 to 24 months after the effective date, and 15 in case of options granted after 24 months of the effective date. Effective date is the date on which these guidelines come into effect. Where the Accounting value is accounted for as employee compensation in accordance with the above stated. the amount should be amortized on a straight-line basis over the vesting period. When an unvested employee stock option lapses by virtue of the employee not conforming to the vesting conditions after the Accounting value of the option has already been accounted for as employee compensation, this Accounting treatment shall be reversed by a credit to employee compensation expense equal to the amortized portion of the Accounting value of the lapsed options and a credit to deferred employee compensation expense equal to the unamortized portion. When a vested employee stock option lapses on expiry of the exercise period, after the Accounting value of the option has already been accounted for as employee compensation, this Accounting treatment shall be reversed by a credit to employee compensation expense. The Accounting treatment prescribed above can be illustrated by the following numerical example. Suppose a company grants 500 options on 141999 at Rs 40 when the market price is Rs 160, the vesting period is two and a half years, the maximum exercise period is one year and the total employee compensation for the year 1999- 2000 is Rs 900,000. Also supposed that 150 unvested options lapse on 152001, 300 options are exercised on 3062002 and 50 vested options lapse at the end of the exercise period. The Accounting value of the option being the maximum of: a) 500 x (160-40) - 25 x 160 500 x 120 - 40 500 x 80 40,000 b) 500 x (160-40) - 10 x 900,000 60,000 - 90,000 -30,000 would be equal to Rs 40,000. The Accounting entries would be as follows: 141999 Deferred Employee Compensation Expense 40,000 Employee Stock Options Outstanding 40,000 (Grant of 500 options at an Accounting value of Rs 80 each) 3132000 Employee Compensation Expense 16,000 Deferred Employee Compensation Expense 16,000 (Amortisation of the deferred compensation over two and a half years on straight-line basis) 3132001 Employee Compensation Expense 16,000 Deferred Employee Compensation Expense 16,000 (Amortisation of the deferred compensation over two and a half years on straight-line basis) 152001 Employee Stock Options Outstanding 12,000 Employee Compensation Expense 9,600 Deferred Employee Compensation Expense 2,400 (Reversal of compensation Accounting on lapse of 150 unvested options) 3132002 Employee Compensation Expense 5,600 Deferred Employee Compensation Expense 5,600 (Amortisation of the deferred compensation over two and a half years on straight-line basis) 3062002 Cash 12,000 Employee Stock Options Outstan ding 24,000 Paid Up Equity Capital 3,000 Share Premium Account 33,000 (Exercise of 300 options at an exercise price of Rs 40 each and an Accounting value of Rs 80 each) 1102002 Employee Stock Options Outstanding 4,000 Employee Compensation Expense 4,000 (Reversal of compensation Accounting on lapse of 50 vested options at end of exercise period) Employee stock option outstanding will appear in the Balance Sheet as part of net worth or share holders equity. Deferred employee compensation will appear in the Balance Sheet as a negative item as part of net worth or share holders equity. Disclosure in Directors Report The Board of Directors shall disclose either in the Directors Report or in the annexure to the Directors Report, the following details of the Stock option plan: a) The total number of shares covered by the Employee Stock Option scheme as approved by the shareholders b) The Pricing formula c) Options granted d) Options vested e) Options exercised f) Options forfeited g) Extinguishment or modification of options h) Money realised by exercise of options i) Total number of options in force j) Employee wise details of options granted to i) Senior managerial personnel nnnnii) any other employee who receives a grant in any one year of options amounting to 5 or more of options granted during that year. k) Diluted Earnings Per Share (EPS) calculated in accordance with International Accounting Standard (IAS) In todays world ESOPs have been increasingly used as a motivating weapon by the management to retain its most efficient employees. Employees of blue chip companies like Infosys, Wipro, ITC and others become millionaires overnight. But the tool meant for rewarding employees commitment is being misused by few senior managers to serve their self-interest by manipulating the market price. Some investors are unhappy with the scheme as it dilutes their level of participation in companys affairs. Also the very purpose of ESOPs will get defeated if the employees sell their shares in the market. The scheme also has an uncertainty hidden due to the fluctuating stock prices. Despite the disadvantages ESOPs is still a popular tool to attract and retain the best talent and hence the management must draw a scheme suiting the employees expectations and must study the dynamic changes in stock market to ensure its success. For the Last Time: Stock Options Are an Expense The time has come to end the debate on accounting for stock options the controversy has been going on far too long. In fact, the rule governing the reporting of executive stock options dates back to 1972, when the Accounting Principles Board, the predecessor to the Financial Accounting Standards Board (FASB), issued APB 25. The rule specified that the cost of options at the grant date should be measured by their intrinsic valuethe difference between the current fair market value of the stock and the exercise price of the option. Under this method, no cost was assigned to options when their exercise price was set at the current market price. The rationale for the rule was fairly simple: Because no cash changes hands when the grant is made, issuing a stock option is not an economically significant transaction. Thats what many thought at the time. Whats more, little theory or practice was available in 1972 to guide companies in determining the value of such untraded financial instruments. APB 25 was obsolete within a year. The publication in 1973 of the Black-Scholes formula triggered a huge boom in markets for publicly traded options, a movement reinforced by the opening, also in 1973, of the Chicago Board Options Exchange. It was surely no coincidence that the growth of the traded options markets was mirrored by an increasing use of share option grants in executive and employee compensation. The National Center for Employee Ownership estimates that nearly 10 million employees received stock options in 2000 fewer than 1 million did in 1990. It soon became clear in both theory and practice that options of any kind were worth far more than the intrinsic value defined by APB 25. FASB initiated a review of stock option accounting in 1984 and, after more than a decade of heated controversy, finally issued SFAS 123 in October 1995. It recommendedbut did not requirecompanies to report the cost of options granted and to determine their fair market value using option-pricing models. The new standard was a compromise, reflecting intense lobbying by businesspeople and politicians against mandatory reporting. They argued that executive stock options were one of the defining components in Americas extraordinary economic renaissance, so any attempt to change the accounting rules for them was an attack on Americas hugely successful model for creating new businesses. Inevitably, most companies chose to ignore the recommendation that they opposed so vehemently and continued to record only the intrinsic value at grant date, typically zero, of their stock option grants. Subsequently, the extraordinary boom in share prices made critics of option expensing look like spoilsports. But since the crash, the debate has returned with a vengeance. The spate of corporate accounting scandals in particular has revealed just how unreal a picture of their economic performance many companies have been painting in their financial statements. Increasingly, investors and regulators have come to recognize that option-based compensation is a major distorting factor. Had AOL Time Warner in 2001, for example, reported employee stock option expenses as recommended by SFAS 123, it would have shown an operating loss of about 1.7 billion rather than the 700 million in operating income it actually reported. We believe that the case for expensing options is overwhelming, and in the following pages we examine and dismiss the principal claims put forward by those who continue to oppose it. We demonstrate that, contrary to these experts arguments, stock option grants have real cash-flow implications that need to be reported, that the way to quantify those implications is available, that footnote disclosure is not an acceptable substitute for reporting the transaction in the income statement and balance sheet, and that full recognition of option costs need not emasculate the incentives of entrepreneurial ventures. We then discuss just how firms might go about reporting the cost of options on their income statements and balance sheets. Fallacy 1: Stock Options Do Not Represent a Real Cost It is a basic principle of accounting that financial statements should record economically significant transactions. No one doubts that traded options meet that criterion billions of dollars worth are bought and sold every day, either in the over-the-counter market or on exchanges. For many people, though, company stock option grants are a different story. These transactions are not economically significant, the argument goes, because no cash changes hands. As former American Express CEO Harvey Golub put it in an August 8, 2002, Wall Street Journal article, stock option grants are never a cost to the company and, therefore, should never be recorded as a cost on the income statement. That position defies economic logic, not to mention common sense, in several respects. For a start, transfers of value do not have to involve transfers of cash. While a transaction involving a cash receipt or payment is sufficient to generate a recordable transaction, it is not necessary. Events such as exchanging stock for assets, signing a lease, providing future pension or vacation benefits for current-period employment, or acquiring materials on credit all trigger accounting transactions because they involve transfers of value, even though no cash changes hands at the time the transaction occurs. Even if no cash changes hands, issuing stock options to employees incurs a sacrifice of cash, an opportunity cost, which needs to be accounted for. If a company were to grant stock, rather than options, to employees, everyone would agree that the companys cost for this transaction would be the cash it otherwise would have received if it had sold the shares at the current market price to investors. It is exactly the same with stock options. When a company grants options to employees, it forgoes the opportunity to receive cash from underwriters who could take these same options and sell them in a competitive options market to investors. Warren Buffett made this point graphically in an April 9, 2002, Washington Post column when he stated: Berkshire Hathaway will be happy to receive options in lieu of cash for many of the goods and services that we sell corporate America. Granting options to employees rather than selling them to suppliers or investors via underwriters involves an actual loss of cash to the firm. It can, of course, be more reasonably argued that the cash forgone by issuing options to employees, rather than selling them to investors, is offset by the cash the company conserves by paying its employees less cash. As two widely respected economists, Burton G. Malkiel and William J. Baumol, noted in an April 4, 2002, Wall Street Journal article: A new, entrepreneurial firm may not be able to provide the cash compensation needed to attract outstanding workers. Instead, it can offer stock options. But Malkiel and Baumol, unfortunately, do not follow their observation to its logical conclusion. For if the cost of stock options is not universally incorporated into the measurement of net income, companies that grant options will underreport compensation costs, and it wont be possible to compare their profitability, productivity, and return-on-capital measures with those of economically equivalent companies that have merely structured their compensation system in a different way. The following hypothetical illustration shows how that can happen. Imagine two companies, KapCorp and MerBod, competing in exactly the same line of business. The two differ only in the structure of their employee compensation packages. KapCorp pays its workers 400,000 in total compensation in the form of cash during the year. At the beginning of the year, it also issues, through an underwriting, 100,000 worth of options in the capital market, which cannot be exercised for one year, and it requires its employees to use 25 of their compensation to buy the newly issued options. The net cash outflow to KapCorp is 300,000 (400,000 in compensation expense less 100,000 from the sale of the options). MerBods approach is only slightly different. It pays its workers 300,000 in cash and issues them directly 100,000 worth of options at the start of the year (with the same one-year exercise restriction). Economically, the two positions are identical. Each company has paid a total of 400,000 in compensation, each has issued 100,000 worth of options, and for each the net cash outflow totals 300,000 after the cash received from issuing the options is subtracted from the cash spent on compensation. Employees at both companies are holding the same 100,000 of options during the year, producing the same motivation, incentive, and retention effects. How legitimate is an accounting standard that allows two economically identical transactions to produce radically different numbers In preparing its year-end statements, KapCorp will book compensation expense of 400,000 and will show 100,000 in options on its balance sheet in a shareholder equity account. If the cost of stock options issued to employees is not recognized as an expense, however, MerBod will book a compensation expense of only 300,000 and not show any options issued on its balance sheet. Assuming otherwise identical revenues and costs, it will look as though MerBods earnings were 100,000 higher than KapCorps. MerBod will also seem to have a lower equity base than KapCorp, even though the increase in the number of shares outstanding will eventually be the same for both companies if all the options are exercised. As a result of the lower compensation expense and lower equity position, MerBods performance by most analytic measures will appear to be far superior to KapCorps. This distortion is, of course, repeated every year that the two firms choose the different forms of compensation. How legitimate is an accounting standard that allows two economically identical transactions to produce radically different numbers Fallacy 2: The Cost of Employee Stock Options Cannot Be Estimated Some opponents of option expensing defend their position on practical, not conceptual, grounds. Option-pricing models may work, they say, as a guide for valuing publicly traded options. But they cant capture the value of employee stock options, which are private contracts between the company and the employee for illiquid instruments that cannot be freely sold, swapped, pledged as collateral, or hedged. It is indeed true that, in general, an instruments lack of liquidity will reduce its value to the holder. But the holders liquidity loss makes no difference to what it costs the issuer to create the instrument unless the issuer somehow benefits from the lack of liquidity. And for stock options, the absence of a liquid market has little effect on their value to the holder. The great beauty of option-pricing models is that they are based on the characteristics of the underlying stock. Thats precisely why they have contributed to the extraordinary growth of options markets over the last 30 years. The Black-Scholes price of an option equals the value of a portfolio of stock and cash that is managed dynamically to replicate the payoffs to that option. With a completely liquid stock, an otherwise unconstrained investor could entirely hedge an options risk and extract its value by selling short the replicating portfolio of stock and cash. In that case, the liquidity discount on the options value would be minimal. And that applies even if there were no market for trading the option directly. Therefore, the liquidityor lack thereofof markets in stock options does not, by itself, lead to a discount in the options value to the holder. Investment banks, commercial banks, and insurance companies have now gone far beyond the basic, 30-year-old Black-Scholes model to develop approaches to pricing all sorts of options: Standard ones. Exotic ones. Options traded through intermediaries, over the counter, and on exchanges. Options linked to currency fluctuations. Options embedded in complex securities such as convertible debt, preferred stock, or callable debt like mortgages with prepay features or interest rate caps and floors. A whole subindustry has developed to help individuals, companies, and money market managers buy and sell these complex securities. Current financial technology certainly permits firms to incorporate all the features of employee stock options into a pricing model. A few investment banks will even quote prices for executives looking to hedge or sell their stock options prior to vesting, if their companys option plan allows it. Of course, formula-based or underwriters estimates about the cost of employee stock options are less precise than cash payouts or share grants. But financial statements should strive to be approximately right in reflecting economic reality rather than precisely wrong. Managers routinely rely on estimates for important cost items, such as the depreciation of plant and equipment and provisions against contingent liabilities, such as future environmental cleanups and settlements from product liability suits and other litigation. When calculating the costs of employees pensions and other retirement benefits, for instance, managers use actuarial estimates of future interest rates, employee retention rates, employee retirement dates, the longevity of employees and their spouses, and the escalation of future medical costs. Pricing models and extensive experience make it possible to estimate the cost of stock options issued in any given period with a precision comparable to, or greater than, many of these other items that already appear on companies income statements and balance sheets. Not all the objections to using Black-Scholes and other option valuation models are based on difficulties in estimating the cost of options granted. For example, John DeLong, in a June 2002 Competitive Enterprise Institute paper entitled The Stock Options Controversy and the New Economy, argued that even if a value were calculated according to a model, the calculation would require adjustment to reflect the value to the employee. He is only half right. By paying employees with its own stock or options, the company forces them to hold highly non-diversified financial portfolios, a risk further compounded by the investment of the employees own human capital in the company as well. Since almost all individuals are risk averse, we can expect employees to place substantially less value on their stock option package than other, better-diversified, investors would. Estimates of the magnitude of this employee risk discountor deadweight cost, as it is sometimes calledrange from 20 to 50, depending on the volatility of the underlying stock and the degree of diversification of the employees portfolio. The existence of this deadweight cost is sometimes used to justify the apparently huge scale of option-based remuneration handed out to top executives. A company seeking, for instance, to reward its CEO with 1 million in options that are worth 1,000 each in the market may (perhaps perversely) reason that it should issue 2,000 rather than 1,000 options because, from the CEOs perspective, the options are worth only 500 each. (We would point out that this reasoning validates our earlier point that options are a substitute for cash.) But while it might arguably be reasonable to take deadweight cost into account when deciding how much equity-based compensation (such as options) to include in an executives pay packet, it is certainly not reasonable to let dead-weight cost influence the way companies record the costs of the packets. Financial statements reflect the economic perspective of the company, not the entities (including employees) with which it transacts. When a company sells a product to a customer, for example, it does not have to verify what the product is worth to that individual. It counts the expected cash payment in the transaction as its revenue. Similarly, when the company purchases a product or service from a supplier, it does not examine whether the price paid was greater or less than the suppliers cost or what the supplier could have received had it sold the product or service elsewhere. The company records the purchase price as the cash or cash equivalent it sacrificed to acquire the good or service. Suppose a clothing manufacturer were to build a fitness center for its employees. The company would not do so to compete with fitness clubs. It would build the center to generate higher revenues from increased productivity and creativity of healthier, happier employees and to reduce costs arising from employee turnover and illness. The cost to the company is clearly the cost of building and maintaining the facility, not the value that the individual employees might place on it. The cost of the fitness center is recorded as a periodic expense, loosely matched to the expected revenue increase and reductions in employee-related costs. The only reasonable justification we have seen for costing executive options below their market value stems from the observation that many options are forfeited when employees leave, or are exercised too early because of employees risk aversion. In these cases, existing shareholders equity is diluted less than it would otherwise be, or not at all, consequently reducing the companys compensation cost. While we agree with the basic logic of this argument, the impact of forfeiture and early exercise on theoretical values may be grossly exaggerated. (See The Real Impact of Forfeiture and Early Exercise at the end of this article.) The Real Impact of Forfeiture and Early Exercise Unlike cash salary, stock options cannot be transferred from the individual granted them to anyone else. Nontransferability has two effects that combine to make employee options less valuable than conventional options traded in the market. First, employees forfeit their options if they leave the company before the options have vested. Second, employees tend to reduce their risk by exercising vested stock options much earlier than a well-diversified investor would, thereby reducing the potential for a much higher payoff had they held the options to maturity. Employees with vested options that are in the money will also exercise them when they quit, since most companies require employees to use or lose their options upon departure. In both cases, the economic impact on the company of issuing the options is reduced, since the value and relative size of existing shareholders stakes are diluted less than they could have been, or not at all. Recognizing the increasing probability that companies will be required to expense stock options, some opponents are fighting a rearguard action by trying to persuade standard setters to significantly reduce the reported cost of those options, discounting their value from that measured by financial models to reflect the strong likelihood of forfeiture and early exercise. Current proposals put forth by these people to FASB and IASB would allow companies to estimate the percentage of options forfeited during the vesting period and reduce the cost of option grants by this amount. Also, rather than use the expiration date for the option life in an option-pricing model, the proposals seek to allow companies to use an expected life for the option to reflect the likelihood of early exercise. Using an expected life (which companies may estimate at close to the vesting period, say, four years) instead of the contractual period of, say, ten years, would significantly reduce the estimated cost of the option. Some adjustment should be made for forfeiture and early exercise. But the proposed method significantly overstates the cost reduction since it neglects the circumstances under which options are most likely to be forfeited or exercised early. When these circumstances are taken into account, the reduction in employee option costs is likely to be much smaller. First, consider forfeiture. Using a flat percentage for forfeitures based on historical or prospective employee turnover is valid only if forfeiture is a random event, like a lottery, independent of the stock price. In reality, however, the likelihood of forfeiture is negatively related to the value of the options forfeited and, hence, to the stock price itself. People are more likely to leave a company and forfeit options when the stock price has declined and the options are worth little. But if the firm has done well and the stock price has increased significantly since grant date, the options will have become much more valuable, and employees will be much less likely to leave. If employee turnover and forfeiture are more likely when the options are least valuable, then little of the options total cost at grant date is reduced because of the probability of forfeiture. The argument for early exercise is similar. It also depends on the future stock price. Employees will tend to exercise early if most of their wealth is bound up in the company, they need to diversify, and they have no other way to reduce their risk exposure to the companys stock price. Senior executives, however, with the largest option holdings, are unlikely to exercise early and destroy option value when the stock price has risen substantially. Often they own unrestricted stock, which they can sell as a more efficient means to reduce their risk exposure. Or they have enough at stake to contract with an investment bank to hedge their option positions without exercising prematurely. As with the forfeiture feature, the calculation of an expected option life without regard to the magnitude of the holdings of employees who exercise early, or to their ability to hedge their risk through other means, would significantly underestimate the cost of options granted. Option-pricing models can be modified to incorporate the influence of stock prices and the magnitude of employees option and stock holdings on the probabilities of forfeiture and early exercise. (See, for example, Mark Rubinsteins Fall 1995 article in the Journal of Derivatives . On the Accounting Valuation of Employee Stock Options.) The actual magnitude of these adjustments needs to be based on specific company data, such as stock price appreciation and distribution of option grants among employees. The adjustments, properly assessed, could turn out to be significantly smaller than the proposed calculations (apparently endorsed by FASB and IASB) would produce. Indeed, for some companies, a calculation that ignores forfeiture and early exercise altogether could come closer to the true cost of options than one that entirely ignores the factors that influence employees forfeiture and early exercise decisions. Fallacy 3: Stock Option Costs Are Already Adequately Disclosed Another argument in defense of the existing approach is that companies already disclose information about the cost of option grants in the footnotes to the financial statements. Investors and analysts who wish to adjust income statements for the cost of options, therefore, have the necessary data readily available. We find that argument hard to swallow. As we have pointed out, it is a fundamental principle of accounting that the income statement and balance sheet should portray a companys underlying economics. Relegating an item of such major economic significance as employee option grants to the footnotes would systematically distort those reports. But even if we were to accept the principle that footnote disclosure is sufficient, in reality we would find it a poor substitute for recognizing the expense directly on the primary statements. For a start, investment analysts, lawyers, and regulators now use electronic databases to calculate profitability ratios based on the numbers in companies audited income statements and balance sheets. An analyst following an individual company, or even a small group of companies, could make adjustments for information disclosed in footnotes. But that would be difficult and costly to do for a large group of companies that had put different sorts of data in various nonstandard formats into footnotes. Clearly, it is much easier to compare companies on a level playing field, where all compensation expenses have been incorporated into the income numbers. Whats more, numbers divulged in footnotes can be less reliable than those disclosed in the primary financial statements. For one thing, executives and auditors typically review supplementary footnotes last and devote less time to them than they do to the numbers in the primary statements. As just one example, the footnote in eBays FY 2000 annual report reveals a weighted average grant-date fair value of options granted during 1999 of 105.03 for a year in which the weighted average exercise price of shares granted was 64.59. Just how the value of options granted can be 63 more than the value of the underlying stock is not obvious. In FY 2000, the same effect was reported: a fair value of options granted of 103.79 with an average exercise price of 62.69. Apparently, this error was finally detected, since the FY 2001 report retroactively adjusted the 1999 and 2000 average grant-date fair values to 40.45 and 41.40, respectively. We believe executives and auditors will exert greater diligence and care in obtaining reliable estimates of the cost of stock options if these figures are included in companies income statements than they currently do for footnote disclosure. Our colleague William Sahlman in his December 2002 HBR article, Expensing Options Solves Nothing, has expressed concern that the wealth of useful information contained in the footnotes about the stock options granted would be lost if options were expensed. But surely recognizing the cost of options in the income statement does not preclude continuing to provide a footnote that explains the underlying distribution of grants and the methodology and parameter inputs used to calculate the cost of the stock options. Some critics of stock option expensing argue, as venture capitalist John Doerr and FedEx CEO Frederick Smith did in an April 5, 2002, New York Times column, that if expensing were required, the impact of options would be counted twice in the earnings per share: first as a potential dilution of the earnings, by increasing the shares outstanding, and second as a charge against reported earnings. The result would be inaccurate and misleading earnings per share. We have several difficulties with this argument. First, option costs only enter into a (GAAP-based) diluted earnings-per-share calculation when the current market price exceeds the option exercise price. Thus, fully diluted EPS numbers still ignore all the costs of options that are nearly in the money or could become in the money if the stock price increased significantly in the near term. Second, relegating the determination of the economic impact of stock option grants solely to an EPS calculation greatly distorts the measurement of reported income, would not be adjusted to reflect the economic impact of option costs. These measures are more significant summaries of the change in economic value of a company than the prorated distribution of this income to individual shareholders revealed in the EPS measure. This becomes eminently clear when taken to its logical absurdity: Suppose companies were to compensate all their suppliersof materials, labor, energy, and purchased serviceswith stock options rather than with cash and avoid all expense recognition in their income statement. Their income and their profitability measures would all be so grossly inflated as to be useless for analytic purposes only the EPS number would pick up any economic effect from the option grants. Our biggest objection to this spurious claim, however, is that even a calculation of fully diluted EPS does not fully reflect the economic impact of stock option grants. The following hypothetical example illustrates the problems, though for purposes of simplicity we will use grants of shares instead of options. The reasoning is exactly the same for both cases. Lets say that each of our two hypothetical companies, KapCorp and MerBod, has 8,000 shares outstanding, no debt, and annual revenue this year of 100,000. KapCorp decides to pay its employees and suppliers 90,000 in cash and has no other expenses. MerBod, however, compensates its employees and suppliers with 80,000 in cash and 2,000 shares of stock, at an average market price of 5 per share. The cost to each company is the same: 90,000. But their net income and EPS numbers are very different. KapCorps net income before taxes is 10,000, or 1.25 per share. By contrast, MerBods reported net income (which ignores the cost of the equity granted to employees and suppliers) is 20,000, and its EPS is 2.00 (which takes into account the new shares issued). Of course, the two companies now have different cash balances and numbers of shares outstanding with a claim on them. But KapCorp can eliminate that discrepancy by issuing 2,000 shares of stock in the market during the year at an average selling price of 5 per share. Now both companies have closing cash balances of 20,000 and 10,000 shares outstanding. Under current accounting rules, however, this transaction only exacerbates the gap between the EPS numbers. KapCorps reported income remains 10,000, since the additional 10,000 value gained from the sale of the shares is not reported in net income, but its EPS denominator has increased from 8,000 to 10,000. Consequently, KapCorp now reports an EPS of 1.00 to MerBods 2.00, even though their economic positions are identical: 10,000 shares outstanding and increased cash balances of 20,000. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. Indeed, if we say that the fully diluted EPS figure is the right way to disclose the impact of share options, then we should immediately change the current accounting rules for situations when companies issue common stock, convertible preferred stock, or convertible bonds to pay for services or assets. At present, when these transactions occur, the cost is measured by the fair market value of the consideration involved. Why should options be treated differently Fallacy 4: Expensing Stock Options Will Hurt Young Businesses Opponents of expensing options also claim that doing so will be a hardship for entrepreneurial high-tech firms that do not have the cash to attract and retain the engineers and executives who translate entrepreneurial ideas into profitable, long-term growth. This argument is flawed on a number of levels. For a start, the people who claim that option expensing will harm entrepreneurial incentives are often the same people who claim that current disclosure is adequate for communicating the economics of stock option grants. The two positions are clearly contradictory. If current disclosure is sufficient, then moving the cost from a footnote to the balance sheet and income statement will have no market effect. But to argue that proper costing of stock options would have a significant adverse impact on companies that make extensive use of them is to admit that the economics of stock options, as currently disclosed in footnotes, are not fully reflected in companies market prices. More seriously, however, the claim simply ignores the fact that a lack of cash need not be a barrier to compensating executives. Rather than issuing options directly to employees, companies can always issue them to underwriters and then pay their employees out of the money received for those options. Considering that the market systematically puts a higher value on options than employees do, companies are likely to end up with more cash from the sale of externally issued options (which carry with them no deadweight costs) than they would by granting options to employees in lieu of higher salaries. Even privately held companies that raise funds through angel and venture capital investors can take this approach. The same procedures used to place a value on a privately held company can be used to estimate the value of its options, enabling external investors to provide cash for options about as readily as they provide cash for stock. Thats not to say, of course, that entrepreneurs should never get option grants. Venture capital investors will always want employees to be compensated with some stock options in lieu of cash to be assured that the employees have some skin in the game and so are more likely to be honest when they tout their companys prospects to providers of new capital. But that does not preclude also raising cash by selling options externally to pay a large part of the cash compensation to employees. We certainly recognize the vitality and wealth that entrepreneurial ventures, particularly those in the high-tech sector, bring to the U. S. economy. A strong case can be made for creating public policies that actively assist these companies in their early stages, or even in their more established stages. The nation should definitely consider a regulation that makes entrepreneurial, job-creating companies healthier and more competitive by changing something as simple as an accounting journal entry. But we have to question the effectiveness of the current rule, which essentially makes the benefits from a deliberate accounting distortion proportional to companies use of one particular form of employee compensation. After all, some entrepreneurial, job-creating companies might benefit from picking other forms of incentive compensation that arguably do a better job of aligning executive and shareholder interests than conventional stock options do. Indexed or performance options, for example, ensure that management is not rewarded just for being in the right place at the right time or penalized just for being in the wrong place at the wrong time. A strong case can also be made for the superiority of properly designed restricted stock grants and deferred cash payments. Yet current accounting standards require that these, and virtually all other compensation alternatives, be expensed. Are companies that choose those alternatives any less deserving of an accounting subsidy than Microsoft, which, having granted 300 million options in 2001 alone, is by far the largest issuer of stock options A less distorting approach for delivering an accounting subsidy to entrepreneurial ventures would simply be to allow them to defer some percentage of their total employee compensation for some number of years, which could be indefinitelyjust as companies granting stock options do now. That way, companies could get the supposed accounting benefits from not having to report a portion of their compensation costs no matter what form that compensation might take. What Will Expensing Involve Although the economic arguments in favor of reporting stock option grants on the principal financial statements seem to us to be overwhelming, we do recognize that expensing poses challenges. For a start, the benefits accruing to the company from issuing stock options occur in future periods, in the form of increased cash flows generated by its option motivated and retained employees. The fundamental matching principle of accounting requires that the costs of generating those higher revenues be recognized at the same time the revenues are recorded. This is why companies match the cost of multiperiod assets such as plant and equipment with the revenues these assets produce over their economic lives. In some cases, the match can be based on estimates of the future cash flows. In expensing capitalized software-development costs, for instance, managers match the costs against a predicted pattern of benefits accrued from selling the software. In the case of options, however, managers would have to estimate an equivalent pattern of benefits arising from their own decisions and activities. That would likely introduce significant measurement error and provide opportunities for managers to bias their estimates. We therefore believe that using a standard straight-line amortization formula will reduce measurement error and management bias despite some loss of accuracy. The obvious period for the amortization is the useful economic life of the granted option, probably best measured by the vesting period. Thus, for an option vesting in four years, 148 of the cost of the option would be expensed through the income statement in each month until the option vests. This would treat employee option compensation costs the same way the costs of plant and equipment or inventory are treated when they are acquired through equity instruments, such as in an acquisition. In addition to being reported on the income statement, the option grant should also appear on the balance sheet. In our opinion, the cost of options issued represents an increase in shareholders equity at the time of grant and should be reported as paid-in capital. Some experts argue that stock options are more like contingent liability than equity transactions since their ultimate cost to the company cannot be determined until employees either exercise or forfeit their options. This argument, of course, ignores the considerable economic value the company has sacrificed at time of grant. Whats more, a contingent liability is usually recognized as an expense when it is possible to estimate its value and the liability is likely to be incurred. At time of grant, both these conditions are met. The value transfer is not just probable it is certain. The company has granted employees an equity security that could have been issued to investors and suppliers who would have given cash, goods, and services in return. The amount sacrificed can also be estimated, using option-pricing models or independent estimates from investment banks. There has to be, of course, an offsetting entry on the asset side of the balance sheet. FASB, in its exposure draft on stock option accounting in 1994, proposed that at time of grant an asset called prepaid compensation expense be recognized, a recommendation we endorse. FASB, however, subsequently retracted its proposal in the face of criticism that since employees can quit at any time, treating their deferred compensation as an asset would violate the principle that a company must always have legal control over the assets it reports. We feel that FASB capitulated too easily to this argument. The firm does have an asset because of the option grantpresumably a loyal, motivated employee. Even though the firm does not control the asset in a legal sense, it does capture the benefits. FASBs concession on this issue subverted substance to form. Finally, there is the issue of whether to allow companies to revise the income number theyve reported after the grants have been issued. Some commentators argue that any recorded stock option compensation expense should be reversed if employees forfeit the options by leaving the company before vesting or if their options expire unexercised. But if companies were to mark compensation expense downward when employees forfeit their options, should they not also mark it up when the share price rises, thereby increasing the market value of the options Clearly, this can get complicated, and it comes as no surprise that neither FASB nor IASB recommends any kind of postgrant accounting revisions, since that would open up the question of whether to use mark-to-market accounting for all types of assets and liabilities, not just share options. At this time, we dont have strong feelings about whether the benefits from mark-to-market accounting for stock options exceed the costs. But we would point out that people who object to estimating the cost of options granted at time of issue should be even less enthusiastic about reestimating their options cost each quarter. We recognize that options are a powerful incentive, and we believe that all companies should consider them in deciding how to attract and retain talent and align the interests of managers and owners. But we also believe that failing to record a transaction that creates such powerful effects is economically indefensible and encourages companies to favor options over alternative compensation methods. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. Companies should choose compensation methods according to their economic benefitsnot the way they are reported. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. A version of this article appeared in the March 2003 issue of Harvard Business Review .